Op mijn bucketlist stond Ironman Kopenhagen, om ooit eens deel te nemen in die mooie Deense stad, omdat ik er ooit als supporter was. Vorig jaar begon het dan uiteindelijk te kriebelen om me in te schrijven en voor de zevende keer de voorbereiding aan te vatten voor een Ironman.
Inschrijven is altijd het makkelijkst, hoewel… dit jaar was hij op 46 uur tijd uitverkocht. Je mag dus niet te lang twijfelen.
Zo gedacht, zo gedaan: ingeschreven voor Ironman Kopenhagen 2025 (17 augustus).
Tijdens die voorbereiding kwam ook het plezier in het trailen opzetten (dankzij mijn schoonbroer Jerry Cusse, mijn partner in crime van de club op de trails).
Zodoende schreef ik me in om voor het eerst aan de start te staan van een UTMB ultra trail in de Vogezen, waar Jerry de 100 km voor zijn rekening zou nemen en ik de 50 km.
Helaas sloeg drie weken voor de start het noodlot toe: ik scheurde mijn linker enkelbanden op clubstage in het Eifelgebergte. Eind april… krak… één seconde en weg voorbereiding, weg aankomende races (UTMB, kwart triatlon Eeklo, BK halve triatlon Kanne en misschien… Ironman Denmark). Gelukkig kon ik snel weer op de fiets en in het zwembad om geen al te groot conditieverlies te hebben.
Tot half juni was het onmogelijk om de loopschoenen aan te trekken. Dankzij een heel goede begeleiding bij Crescendo (kine, osteo, coach, …) kon de voorbereiding worden verdergezet en werden uren en uren inspanningen geleverd (behandelingen en oefeningen, …) om de voet terug sterk en zo stabiel mogelijk te krijgen om er een marathon op te lopen. Op 1 juli moest de beslissing vallen: ofwel starten in Kopenhagen, ofwel het ticket verzetten naar een andere race dit jaar.
Vele fiets- en zwemkilometers later kon ik eind juni dan toch weer lopen. Weliswaar starten met een eerste loopje van 20 minuten met een brace aan de voet. Daarnaast bleef ik de voet sterker maken met stabiliteitsoefeningen, behandelingen, rekkeroefeningen, … tot vervelens toe, maar het MOEST, want ik wilde starten in Kopenhagen. Mijn schoonmoeder ging mee, mijn broer kwam en er kwamen vrienden naar Denemarken om te supporteren, dus… het MOEST!
Uiteindelijk ben ik dus aan de start geraakt met een wel erg beperkte loopvoorbereiding: een aantal loopjes per week en twee lange duurlopen van boven de 2 uur, en that’s it. Ondertussen liep ik al met een lichtere brace en begon de voet steeds sterker aan te voelen, maar een strak gevoel rond de enkel en lichte pijn bleven aanwezig.
Op 13 augustus vertrokken we richting Kopenhagen met de auto volgeladen (want aansluitend volgde een reis met het gezin naar Zweden), met Severine, de kids en mijn schoonmama. Op donderdag aangekomen, na een tussenstop in Duitsland, en direct alles gaan ophalen en registreren in de Ironman-tent. Geen weg meer terug: starten is al een prestatie, halfweg die marathon zal ik wel geraken, en dan zien we wel… maar ik kwam voor die medaille!
Op vrijdag kwam mijn broer aan met het vliegtuig en op zaterdag kwamen onze vrienden aan in de stad. Ideaal voor wat ontspannend tijdverdrijf tijdens die vervelende pre-racedagen. Op zaterdag alles gaan inchecken in de wisselzone en dan wachten op het startschot.
Alles is zo goed georganiseerd dat het allemaal van een leien dakje loopt.
Zondag 17 augustus dan … D-day!
Om 4:00 opstaan, een doucheke om wakker te worden, kip met rijst door de strot jagen, klaarmaken en vertrekken. Onderweg tot de constatatie komen dat ik mijn compressietubes vergeten ben, en een plan bedenken hoe we dat later op de dag gaan oplossen 😊
Voor de rest verliep alles vlekkeloos. Het weer beloofde ideaal te worden: 23 graden, zonnig, veel wind maar droog. Eens in de wisselzone: fiets klaarmaken, zakken ophangen, voeding klaarsteken, een dixi bezoeken, wetsuit aandoen en op tijd in het startvak plaatsnemen.
Om 7:15 kon ik het water in en was het eindelijk vertrokken in het 18,3 graden warme water van Amager Strand. Vanop de brug zien de boeien er super overzichtelijk uit, maar eens in het water – met de vele andere zwemmers en de golven door de wind – was dat overzicht al een pak minder. Maar ik wist wat te doen en kon mooi mijn lijn zwemmen in het heldere, brakke water richting het keerpunt. De laatste bocht voor de swim exit was nog 500 m vechten tegen de golven, want de wind wakkerde alleen maar aan. Na 1:13 kon ik mijn horizontale positie veranderen en uit het water het strand op klauteren, en even zwaaien naar mijn broer en Severine.
Alles zoals gepland: helm op, nummer aan en de fiets op voor 180 km ‘rolling hills’.
De aanloopstrook om de stad te verlaten is veel draaien en keren, en ook hier kennen ze putten en deksels… Maar eens de twee fietslussen begonnen, was het wegdek heel fijn fietsen en was de omgeving mooi om te zien. Noordwaarts tegen de wind, zuidwaarts wind van achter – ideaal dus om niet al te veel te moeten geven om de marathon aan te vatten. De eerste lus fiets ik altijd wat behoedzaam, om in de tweede lus wat harder te trappen. Velen doen het omgekeerd, en in die wetenschap is het leuk om volk in te halen in de tweede lus.
Foodplan verliep perfect: alles opgegeten en gedronken. Zout heb ik iets meer genomen, want ik begon in de eerste ronde erg veel vocht en zout te verliezen. Bij het special needs station werd ik heel snel geholpen door de vrijwilligers om de bidons te verwisselen. Nogmaals: props aan de Deense organisatie.
Na 5:17 fietsen kwam ik plots aan de wisselzone en gaf ik de fiets aan de ‘bike catchers’. Ik heb naar mijn gevoel het hele fietsen perfect ingedeeld, alleen voelde ik vanaf km 120 ongeveer mijn enkel strak komen te zitten… ai, dat belooft!
In de wisselzone op Kongens Nytorv heb ik echt de tijd genomen om rustig mijn brace aan te doen, mijn kousen daar goed over te doen en mijn schoenen goed te strikken. Van een snelle wissel was geen sprake, maar de voet moest goed zitten. Pet op, bril op, voeding mee… De eerste kilometer voelde alleszins niet slecht, maar ook niet top. Na een kilometer zag ik Severine en kon ik rustig – zoals ’s ochtends afgesproken in de auto – mijn schoenen weer uitdoen, mijn tubes aantrekken die ik vergeten was, rustig de schoenen terug aanstrikken, stretchen en vooral mijn enkel losmaken. Tijd interesseerde me toch niet.
De eerste ronde verliep super, en ik realiseerde me dat er toch meer kasseien en hellinkjes in het parcours zaten dan ik dacht. Maar de tienduizenden supporters en mijn eigen supporters lieten me daar niet te veel aan denken. Eerste gekleurde bandje: check. Bij de volgende ronde even stoppen aan de special needs voor mijn eigen drinken, en terug weg. Tweede gekleurde bandje: check.
De lussen zijn zo leuk opgedeeld: 5 km kabaal en muziek, en dan aan de haven en boven de stad 5 km iets rustiger oorden – met wel nog steeds veel publiek. Zo lijken de ronden van 10,5 km niet te lang. Elke ronde passeer je ook de rode finishmat die steeds dichterbij komt.
Halfweg de marathon: even een dipje, maar de supporters trokken me erdoor.
De derde is altijd mentaal de zwaarste ronde, en dat was hier ook het geval – hoewel het allemaal wel meeviel. Voeding bleef goed gaan, en in elke post voldoende water nemen en sponsjes was de boodschap, want de zon deed toch haar werk. Zeker op de tweede helft van elke ronde (meewind) voelde het toch warm aan. Derde gekleurde bandje: check. Overal waar ik nu passeer, moet ik niet meer zijn – en dat is de mentale boost richting de finish.
Yes… het is binnen! De enkel voel ik alleen op de kasseien, en vooral… ik ben nog steeds aan het lopen, tot mijn grote verbazing! De supporters zijn weg op de vaste stek – dat betekent dat ze me opwachten aan de finish. Vierde en laatste gekleurde bandje: check! Nu nog 5 km naar de rode mat, en dit gaat lukken.
Na 4:24 marathon draai ik rechts de rode loper op, zoek ik supporters in al dat publiek en zie ik voor het eerst mijn eigen eindtijd verschijnen: 11:08!!!
Ik kan niet geloven dat ik mijn beste Ironman heb volbracht met die poot. Een persoonlijke besttijd had ik nooit verwacht, en ik finishte al bij al heel fris met een minimum aan last aan de linkerpoot.
Blij dat ik Severine, de kids en iedereen kon zien net na de finish. Eventjes bekomen, beetje eten en drinken in de Athlete’s Garden, en zo is die dag in een mum van tijd alweer voorbij.
Nadien in de metro terug naar ons verblijf kwam al snel het besef dat – als ik de wissels minder chill had genomen, die brace vlotter had aangekregen, mijn tubes al van aan de start had aangehad, enzovoort – er misschien wel een tijd onder de 11 uur had ingezeten. Had ik die tijd tijdens de wedstrijd geweten, had ik daar misschien wel op kunnen mikken. Eigen schuld, dikke bult. Nadien ontdekt dat dat scherm met de verstreken tijd op mijn uurwerk wel ingesteld had kunnen worden, maar dat was dus niet het geval. Misschien komt dat wel doordat ik dit seizoen enkel en alleen deze Ironman heb gedaan als wedstrijd, en ik geen enkele wedstrijd in de voorbereiding heb kunnen doen om tot die constatatie te komen.
Hoe dan ook ben ik heel erg tevreden over de race en het onverhoopte resultaat.
90ste van de 220 in mijn agegroup 45-49, 1202de van de ongeveer 3200 deelnemers… daar moet ik erg tevreden mee zijn.
Graag wil ik mijn vrouwtje Severine superhard bedanken om steeds achter me te staan, de laatste maanden van zo’n voorbereiding mijn afwezigheid thuis te dulden, me steeds te steunen en te helpen, en op mijn gezaag te luisteren over die voet en altijd te supporteren. Ook mijn kids Maud en Lize om keihard te supporteren die dag, samen met mijn schoonmama Chris en mijn broer Nathan (die ook altijd van de partij zijn).
Ook grote dank aan mijn petekind Eve-Marie en Jeroen en Ellen om naar het noorden af te zakken om te supporteren en voor de fijne aansluitende reis in Zweden.
Merci aan Endurance Team Adapp voor de samenhorigheid en voor de trainingen samen in het water, op de fiets of op de loopschoenen…
Grote dank aan het Crescendo-team voor coaching, kine, osteo… voor alle advies en behandelingen om die poot en de conditie zo goed mogelijk te krijgen!
Dank aan iedereen die volgde, stuurde, supporterde – in stilte of in de verte…
En nu… stilaan eens in de toekomst beginnen kijken wat we nog op het programma gaan zetten 😉 Maar eerst het lichaam nog een beetje laten herstellen…
