Juni 2023. Een warme zondagavond, barbecue bij mij thuis. De zomer hing in de lucht, de cocktails gingen vlot binnen, en de plannen voor de avond waren simpel: straks richting Zomergem Kermis om volledig uit de bol te gaan op Vlaamse schlagers in de Scheve Zeven.
Tussen de geur van gegrild vlees en de hitte van het houtskoolvuur ging het gesprek al snel over de Ironman-prestaties van Average Rob. Wat begon als bewondering, werd stilaan een uitdaging. Voor ik het goed en wel besefte, lag er een weddenschap op tafel – eentje met serieuze inzet.
Ik kreeg tot augustus 2025 om zelf een Ironman te voltooien.
April 2024. Tijd om er echt in te vliegen, na een periode van ups en downs. Eind 2023 had ik mijn allereerste marathon uitgelopen in Valencia – een ervaring om nooit te vergeten. Begin 2024 liep het minder vlot: de marathon van Gent moest ik vroegtijdig staken door rugproblemen. Maar het vuur doofde niet. Integendeel.
Het echte avontuur begon met een concreet doel: de halve Ironman in Knokke, op 8 september 2024. De wekelijkse zwem-, loop- en fietstrainingen gingen van start. De coretraining… iets minder.
In juni was er nog het Rijvers Festival, waar traditie en feest hand in hand gaan. Daar, tussen de muziek en de menigte, had ik een kort gesprek met the man himself, Average Rob. Eén moment van inspiratie en impulsiviteit later zat ik aan mijn laptop: de inschrijving voor de Ironman in Klagenfurt op 15 juni 2025 was een feit.
De halve Ironman in Knokke was geweldig — behalve het lopen, waarbij ik al snel last kreeg van een gekneusde rib die ik drie weken eerder had opgelopen. Toch bleef ik doorgaan, en ik finishte sneller dan ik zelf had durven hopen. Het gaf me een ongelofelijke boost. x2, en het is een volledige Ironman!
Na die halve kreeg ik de kans om aan te sluiten bij TeamAdapp, een fantastische ploeg die me met open armen ontving. Ik ben ongelooflijk dankbaar voor de begeleiding, motivatie en teamspirit die ik sindsdien heb mogen ervaren.
Het verdere trainingsritme richting Klagenfurt kende zijn ups en downs. Vier weken voor de wedstrijd stond mijn monstertraining gepland, maar die moest ik noodgedwongen afbreken door extreme vermoeidheid. Daarna volgden drie weken met minimale training — een mentale domper.
Twee weken voor de grote dag vertrok ik met het gezin op vakantie naar Slovenië. De natuur, de rust, en het sporten op verschillende locaties hielpen me om mentaal weer in balans te komen. Langzaam maar zeker begon ik me opnieuw klaar te voelen.
15 juni 2025, 06:40 uur. De dag was aangebroken. Twijfelend over in welk startvak ik me moest plaatsen, besloot ik uiteindelijk een vriend te volgen naar het snellere vak – met een streeftijd van 1u15 – in plaats van te starten in het vak voor tijden boven de 1u15.
Na het aanschuiven kon ik eindelijk mijn horloge starten: 07:09 uur, onder een stralende zon. In het water voelde ik me sterk en maakte ik vlot vooruitgang. Toch was ik verrast toen ik uit het water kwam met een tijd van 1u14:11. Tijdens mijn trainingen was dat me nog niet gelukt en bovendien had ik onderweg nog even moeten stoppen om iemand te helpen die aan het hyperventileren was.
Tijdens de transitie naar het fietsgedeelte nam ik eerst de tijd om me goed in te smeren. Achteraf gezien had ik dat beter al vóór het zwemmen gedaan, want zodra het smeersel mijn nek raakte, begon die meteen te branden.
Op de fiets voelde ik me aanvankelijk goed. Tijdens de eerste ronde zat ik netjes op de juiste pace, met als doel een fietstijd van 5u30. De wattages die ik moest trappen lukten echter niet helemaal, waarschijnlijk door de naweeën van de drie mindere weken vlak voor de wedstrijd.
Tijdens de tweede ronde kreeg ik het lastig — een stevige klap van de hamer, of beter gezegd: van de zon. Temperaturen boven de 30 graden had ik niet ingecalculeerd. Uiteindelijk klokte ik af op 6u06:02. Licht teleurgesteld, want fietsen is normaal mijn sterkste onderdeel. En nu moest ik nog lopen — mijn minst favoriete en meest uitdagende onderdeel.
Vooraf had ik met mezelf afgesproken om mijn pace rond de 7:00 min/km te houden. Het plan was om van bevoorrading naar bevoorrading te lopen — die stonden om de 2,5 km.
Al vrij snel voelde ik mijn bovenbenen opspelen, en in combinatie met de extreme hitte werd het een echte overlevingsstrijd. Gelukkig had ik de dag voordien nog een petje gekocht waarin ik achteraan ijs kon steken — geen overbodige luxe onder die brandende zon.
De kilometers tikten traag weg, maar ik bleef volhouden. Tot ik bij de laatste 5 kilometer merkte dat ik nog net onder de 13 uur kon finishen. Dat gaf me een mentale boost, en ik kon nog een versnelling inzetten.
En dan… le moment suprême:
Na al die uren, na al dat afzien, na maanden van voorbereiding en twijfels… klonken de woorden waar ik het stiekem al die tijd voor had gedaan: “Wim, you are an Ironman!”
Een golf van emoties overspoelde me. Alles kwam samen op die laatste meters. De pijn, de strijd, de trots. Wat een ongelooflijke reis. Wat begon op een zwoele zomeravond aan
de barbecue, eindigde hier — op de mat, met kippenvel, een medaille om mijn nek, en een eindtijd van 12:57:57 op het scorebord.
Het team had me op voorhand gewaarschuwd: “Let op, ’s avonds na de finish ben je al aan het nadenken over de volgende uitdaging.” Ik lachte toen maar ze hadden gelijk. Terwijl de adrenaline nog door mijn lijf gierde en ik met een biertje in de hand terugblikte op de dag, betrapte ik mezelf al op het scrollen door de kalender van 2026.
On to the next! #ChallengeRoth2026
